Boven de afgrond, roestend

Hoe ziet Oekraïne eruit vanuit het raam van een forenzentrein? Pavlo Stekh reisde rond de omtrek van het land en documenteerde een realiteit waarin anekdotes over de Sovjettijd, smokkel, wodka met tomatensap, luidruchtige kinderen, taxichauffeurs, punkers, populaire liedjes uit de jaren 90 en natuurlijk roest als onderdeel van het landschap van de voorstedelijke stations, die het land kruislings met dunne draden aan elkaar naaien, met elkaar verweven waren. Het laatste hoofdstuk schreef hij in 2024, als onderdeel van de strijdkrachten: als een sprong in de laatste wagon, een terugkeer naar Avdiivka, het uiterste punt van de zorgeloze reis van vijf jaar geleden.

De onderdompeling in het luidruchtige, onrustige leven van forenzentreinen, deze getto's op wielen, en de voorstedelijke stations, waar geen censuur en conventies zijn, is een manier om de interne ritmes van het land te begrijpen en te accepteren.